Å tørke vekk pudderstøvet.

Som om fargane med eitt er blitt klarare, skarpare, og tida har roa seg ned. Mindre å haste etter, meir å smile av. Tid til å vere her og no.

Fredagsfri til å gjere ting som har hopa seg opp. Rydde i skuffene, tørke vekk det tynne, grå støvlaget som har lagt seg i glaskarmen, bokhylla og over tankane. Tørke vekk det grå, og finne fram fargeblyantane igjen. Skrive med fin skrift, på glatt papir. Skrive fordi ein vil, ikkje fordi ein må.

Gå ut fordi ein vil, ikkje fordi ein treng luft for å klarne hovudet før neste leseøkt. Merke kor mykje meir vår det har vorte, kor mykje større blomane og lauva har vorte. Lukta av våronn, av jord som blir vend, av vedkløyving, av dyr på beite. Dei små søtnosane som har vorte store no, store og raske, som spring etter ein nedover bakken så dunka frå trettito føtter blir ført med bakken. Små jordskjelv ein må halde pusten for å kjenne, store sommarfuglar ein må halde pusten for å ikkje jage vekk. Ein greier å halde pusten no, for ein pustar med magen igjen.

Måndagsfint

Ein time på bussen med ei veldig fin og bra bok.

Svarte kattar, raude tusjar.

Svart katt over vegen, men prøva gjekk greit likevel. Snø i mai, men det gule i påskeliljene får den til å smelte. Stiller kameraet omvendt av det eg skal, og lurer på kva som skjer. Må ta bilete oftare, altså.

Valutakursar og styrketrening skal inn i kvar sine kognitive skjema, eller kanskje berre tankekart på ark, kjem an på kor mange timar eg brukar til å prokrastinere, og kor mange timar eg arbeider. Men det er søndag i dag. Søndagsmiddag, søndagstur, søndags-p3. Det er bøker frå biblioteket, og ny notatbok. Og eg har bestilt pakke til meg sjølv som kjem i posten etter siste eksamen. Når premien allereie er bestilt, må eg nesten gjere ein innsats.

Den siste i april

God måndag! Trur eg gløymde denne førre veke, men måndagen i dag er så fin at den får telle som to, eller kanskje endå meir.

♥ At det står skrive “elevfri dag” i kalenderboka, sånn at helgekjensla varer enno. Den store haugen med pensum å repetere og pugge blir litt kjekkare å ha med å gjere når ein kan sitje heime i lenestolen, med ein stor kopp te mellom papirstablane, og vere utkvilt etter å ha sove ein time lenger enn vanleg og hatt helgefrukost på ein måndag.

♥ Sol frå knallblå himmel! Det har vore så altfor mange dagar i det siste der skyene har breidt seg utover himmelen medan eg har site på morgonbussen, men i dag heldt dei seg vekke. Ekstra fint når ein har fri og kan ta pause frå leksene akkurat når det passar ein, snøre fast joggeskoa og gå tur i sola med fin musikk til.

♥ Jordbær til dessert. Ikkje norske, og ikkje supersøte, men det er jordbær, og det er luksus akkurat no.

♥ At det er så lett å sørge for at det alltid er friske blomar i vasane akkurat no.

 

Slikt eg las i april

Sytten – Juha Itkonen
Ein forfatter gir ut bok om ungdomstida si m.m., og det skaper reaksjonar. Reaksjonane interesserer meg ikkje særleg, men del 1, med historia om sommaren då han som syttenårig hadde sommarjobb på kjøpesenteret, strevde med kjærleiken og fann den nye, merkelege vennen, likte eg. Den kunne godt ha vart heile boka.

Selvportrett – Édouard Levé
Kva vil ein ta med i eit skriftleg sjølvportrett? Denne vesle, merkverdige boka er eit sjølvprotrett. Fragment av eit liv. Setningar det er naturleg å ha med, og forunderlege setningar. Det er løgn å seie at eg las denne boka. Eg byrja, men fann ut at eg i staden ville bla gjennom den. Slå opp på tilfeldige sider og lese litt her, litt der. Fint å forandre på lesemåten innimellom, og denne boka passa til det. Til å bla opp heilt tilfeldig, og finne ei rar setning det var verdt å tenkje litt over.

Moby-Dick – Herman Melville
Eg har ei liste med hundre bøker BBC eller CNN eller noko meiner gjennomsnittet berre har lese seks av. Innimellom dei tilfeldige bøkene eg plukkar, og dei eg får anbefalt, tar eg fram ei frå denne. Moby-Dick stod på lista, og skremde eigentleg med det store formatet og over sekshundre sider. Heldigvis korte kapittel, ofte berre to sider, som gjorde lesinga lettare. Eg liker ikkje lange kapittel, av ein eller anna grunn. Uansett, Moby-Dick er ein kvit, mytifisert og skremmande kval, og forteljaren får los på ei kvalskute som er ute etter denne kvalen. Innimellom vart boka tung og litt kjedeleg, men på den andre sida elska eg forteljaren. Han har eit så fascinert og ope blikk, og legg ut om alt frå kvalen sin anatomi til dei ulike rutinane på skuta med innlevelse. Då passar det godt at kapittela er korte, slik at det blir variasjon, og innimellom dei utgreiande “faktakapittela” er det kapittel med meir handling. Heile påska og vel så det gjekk med til å kome gjennom boka, men eg koste meg!

Tjuesju

Kanskje var eg ikkje objektiv nok. Kanskje var det for kort, eller for langt, eller kanskje vart svaret ikkje rett på spørsmålet. Men eg skreiv, og eg leverte. Eg er ferdig. Akkurat no er det himla deileg, å kunne ta langhelg og legge att samfunnskunnskapsbøkene på skulen og vite at den største tentamenen er ferdig. Kryss i boka, og friettermiddag med lady grey, First Aid Kit og glansa interiørmagasin. Ei stund med drøyming inn i ei anna verd, der det er brettekantar og kvite laken, friske blomar på bordet eller måla golv. Kanskje eit stort badekar med akkurat brei nok kant til å stille både telys og flasker med godluktande såpe på rekkje og rad. Nokre timar med innblikk i andre sine hus, og tankar om korleis liva deira er innanfor desse veggane. Undring over om det innimellom blir restemiddagar og seine kveldar med papir utover heile stovebordet i staden for vin og film. Det er nok det. Er det ikkje det som er litt definisjonen på heime? At det innimellom ikkje er hotell- eller magasinfølelse, men kjensla av kvardag. Grå kvardag, blå kvardag. Kanskje er det dette som skaper moglegheita for å av og til gjere romma om til ein magasinreportasje, med friske blomar på badet og sølvbestikk til middagen på ein onsdag. I går var hovudet mitt eit kaos av papir, kjeldetilvisningar og tankarrekkjer i midten av fargerike tusjsirklar. No ryddar eg dei vekk, og finn fram bordplata igjen. Tar meg tid til å kveikje stearinlysa, og tar fram De Underjordiske av Jack Kerouac, som eg vart tipsa om på verdas bokdag. Men på beina har eg ullsokkar, for det er dei som er mjukast, og i kveld skal eg sikkert halvt liggje, halvt sitje i sofaen og le med magen av Nytt på Nytt. Vin og film er liksom ikkje heilt mi greie, same kor fint det visstnok skal vere.

Verdensredderne

Denne veka er det visst eg som får starte bokbloggturnéen. Førre veke var det boka “Min tid kommer” som vart meld, og Linn avslutta den runda i går. No er det “Verdensredderne” av Simon Stranger som står for tur, og i morgon kan du besøke bloggen til Luxlie for å lese meir om den.

Verda er urettferdig. Alle veit det, men sannheita er så ubehageleg at det er lettast å berre fornekte det. “Gløyme” det, tenkje at det ikkje angår ein sjølv. Slik tenkjer Emilie også. Inst inne veit ho at det sit barnearbeidarar på den andre sida av jorda, men det er lettast å ikkje tenkje på dei. Ikkje tenkje på korleis tolv år gamle Reena har det på fabrikken i Bangladesh, eller kven eigentleg er som sankar kakaobønnene sjokoladen blir laga av. Men ein dag møter Emilie ein gut som festar klistremerker med slagord på t-skjorter.

Kos deg med t-skjorten.
Slavene som sydde den gjorde det ikke.

Organisasjonen Verdensredderne, ei gruppe norske ungdommar som vil gjere noko for dei som har det verst, står bak, og snart er Emilie også ein verdensredder.

Denne boka likte eg! For det første traff temaet meg midt i sjela. Det gjorde vondt, men det er viktig. Denne boka tvingar ein til å tenkje over desse tinga. Vi får innblikk i Reena sin kvardag, og vi får høyre på Verdensredderne  sin argumentasjon. Til tider litt for klart framstilt, fortalt i staden for vist, liksom, men forteljinga i seg sjølv veg opp for dette. Den er spennande og medrivande, med akkurat passe mykje kjærleik, sjalusi, spenning og intrigar. Typisk viktige ting for ungdomsbøker. Les denne!

Quand je marche

Våren, altså.